Waar je ook komt in Nederland, de kleur oranje ontloop je niet meer. Gisteravond kwam daar even wat rood bij. Wat een feest voor de Nederlandse Turken.

Mijn vriendin Meriam, die in Milaan woont, heeft tijdens Nederland-Italië ,met haar oranje t-shirt aan, lege blikjes naar haar hoofd toegeworpen gekregen.
De volgende dag op kantoor kreeg ze aardig wat "haatmail" maar deze waren gelukkig vooral grappig bedoeld.
Voetbal maakt wat los zeg.

Ik verbaas me erover maar doe ook vrolijk mee. Feest is feest!
Bij elk nederlands doelpunt denk ik: "Ja, we mogen verder feesten."
En zo kon het gebeuren dat je mij tijdens de wedstrijd tegen Frankrijk vrolijk mee zag zingen en hossen bij elk doelpunt.
Geen man die boos op me was dat ik tot dan toe niet echt super geïnteresseerd ben geweest in voetbal maar ja, dan zouden ze boos moeten zijn op de halve kroeg.
Ik werd zelfs bij elke goal vastgepakt door twee mij tot dan toe onbekende mannen om al hossend en springend het zoveelste nederlandse doelpunt te vieren.
Even voor alle duidelijkheid, die mannen kenden wel een vriendin van mij hoor, het waren geen creeps maar gewoon gezellige kerels.

Morgen ga ik met een stelletje voetballiefhebbers "rustig" bij de buuv kijken.